แต่งและเขียนเรื่องโดย เซบาสเตียน

5 มิถุนายน 2550

เรื่องนี้เป็นจินตการของผู้แต่งเท่านั้น หากชื่อบุคคล สถานที่หรือเหตุการณ์ตรงกับใคร ทางผู้จัดทำ ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย
--------------------------------------------------------------
ตอนที่ 18 เรื่องประชาธิปไตย(Democrazy)

"คุณมีเงินเท่าไรผมมีหมื่นล้านบาท"
"ผมมีรถเฟอร์รารี่ จากัวร์ และอีกหลายรุ่น"
"ปราสาทผมมีนกทุกชนิด มีสวนสัตว์"

เจ้าชายแห่งประเทศพูแลนด์ที่เริ่มเข้ามาสู่สังคมโลก หลังจากได้ถูกเชิญมายังประเทศไทยาดินแดนที่ปกครองระบอบประชาธิปไตย( [ประชาทิปะไต,ประชาทิบปะไต] ระบอบการปกครองที่ถือเสียงข้างมากเป็นใหญ่ ) เจ้าชายรู้สึกแปลกกับสังคมทุนนิยมเพราะมีแต่คนถามเรื่องมีเงินเท่าไร มีรถอะไรบ้าง เจ้าชายตอบว่า
"ผมนับถือคนที่จิตใจ ผมถือว่าประเทศของผมมีความสุขก็พอแล้ว"

ประเทศพูแลนด์ปกครองด้วยระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ([สมบูระนายาสิดทิราด] ระบอบการปกครองซึ่งพระมหากษัตริย์มีอำนาจสิทธิ์ขาดในการบริหารประเทศ) เจ้าชายเมื่อออกมาสู่สังคมที่มีเพื่อนใหม่ก็งงกับสิ่งที่พวกเขาคุย มีเทคโนโลยีแปลกๆที่เจ้าชายไม่เคยเห็น ได้ทานอาหารที่เจ้าชายไม่เคยทานมันน่าตื่นตาตื่นใจ

ตอนนี้เจ้าชายอยากจะมีของแบบที่คนอื่นมีบ้าง เจ้าชายยังเด็กที่เห็นเพื่อนมีก็อยากมีตามแล้วจะทำอย่างไร?

แน่นอนสังคมแบบนี้ต้องมีพี่เลี้ยงซึ่งคงหนีไม่พ้นพี่เลี้ยงประเทศไทยา พี่เลี้ยงบอกว่าถ้าอยากมีเงินก็ต้องมีการค้าขาย พี่เลี้ยงยินดีช่วยด้วยการประชาสัมพันธ์และขายสินค้าเกี่ยวกับความเชื่อเพราะรู้ว่าประเทศตัวเองถูกปลูกฝั่งมาอย่างไร

"ไม่นานสินค้าประเทศพูแลนด์ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า"
พี่เลี้ยงบอกต่อถ้าอยากค้าขายประเทศไทยาหรือประเทศมหาอำนาจที่เป็นพันธมิตร ประเทศพูแลนด์ต้องเป็นประชาธิปไตยถ้าอยากมีสินค้าอุปกรณ์ที่ทันสมัย ไม่เชยอย่างปัจจุบัน

เจ้าชายพูแลนด์เลยทำตามด้วยการเปลี่ยนการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์มาเป็นระบอบประชาธิปไตย

----------------- บทสรุป -----------------------

ถ้าผู้ซื้อสินค้าตามร้านค้าทั่วไปไม่ว่ายาสระผมหรือสบู่ สิ่งหนึ่งที่ผู้ซื้อสังเกตได้คือสินค้ายี่ห้อต่างกันแต่ผู้ผลิต(เจ้าของบริษัท)เป็นบริษัทเดียวกัน ที่ทำแบบนี้อาจจะเป็นเพราะต้อง การเจาะกลุ่มลูกค้าไม่เหมือนกันหรืออยากให้สินค้ามีความหลากหลายให้กับผู้ซื้อ แล้วแต่เหตุผลร้อยแปดประการของผู้ผลิต
มันเกี่ยวอะไรกับการเมืองที่เล่าไว้แต่แรก?

ผมกำลังโยงครับ ในสังคมโลกเรานี้มีการแข่งขันกันระหว่างโลกเสรีกับโลกคอมมิวนิสต์ แต่ละกลุ่มจะคบกันเหมือนพวกใครพวกมันคราวนี้ สมัยก่อนจึงรุนแรงมากถ้าอยากค้า ขายหรือคบค้าสมาคมกับใครจะต้องเป็นพวกเขาพวกเรา

มหาอำนาจบางประเทศต้องการพวกและไม่อยากเสียหน้าจึงชอบให้ประเทศอื่นเดินตามประเทศตนคือต้องเป็น "ประชาธิปไตย"

ถ้าเป็นจริงมันก็คงดีแต่ปัญหาคือมันเป็นประชาธิปไตยไม่จริง บางประเทศประชาชนเลือกไปเหอะไม่ว่าพรรคไหนมันก็ผลิตจากโรงงานเดียวกัน บางประเทศร้ายให้เห็นกล้าประกาศว่าตนเลือกชนชาติตัวเองก่อนเช่นมีกฎหมายให้บริษัทรับพนักงานที่เป็นชนชาติตัวเองก่อนชนชาติอื่น

บางประเทศร้ายไม่ให้เห็น(ผมว่าอันนี้ร้ายที่สุด) ทำเป็นประชาธิปไตยแต่จริงๆแล้วมันก็พวกเดียวกัน มีการเล่นละครตบตีเพื่อความมันให้กับท่านผู้ชม นายกรัฐมนตรีบางประเทศจึงถูกวางและกำหนดไว้เป็นบทละครเลยก็มี

บางคนสงสัยว่าแบบนี้คนที่อยู่เบื้องหลังไม่กลัวคนมีอำนาจหักหลังหรือ?
คนพวกนี้มีอาวุธศาสนาไว้หลอก(อ่านคัมภีร์มหาโกง ตอนที่ 4 เรื่องบริจาคมากได้บุญมาก) คนที่มีอำนาจจึงกลัวไม่กล้าสู้และปล่อยให้คนกลุ่มๆเดียวปกครองโดยไม่มีประชาธิปไตยอย่างแท้จริง

Democracy จึงเป็น Democrazy ด้วยประการฉะนี้นั่นเอง

--------------------------------------------------------------------------------
ถ้าคุณชอบบทความนี้ ช่วยอ่านบทความในเวปนี้ด้วยครับ มีลิงค์บทความให้อ่านอีกมากมาย http://scbbadth.tripod.com หรือ http://www.geocities.com/scb100yr หรือ http://board.dmisc.com/talktome เหมือนกันหมดครับ
--------------------------------------------------------------------------------
ตอนนี้ผมว่างงาน ผมทำงานหรือใช้ชีวิตทำงานแบบปกติไม่ได้เพราะธนาคารไทยพาณิชย์ ผมเลยคิดว่าอยากเขียนบทความ เรื่องสั้น นิยาย นิทาน หากผู้ใดอ่านแล้วชื่นชอบแล้วอยากซื้อ เหมือนเราซื้อหนังสือ แต่เปลี่ยนจากหนังสือเป็นเว็บแทน ยินดีรับเงินจากผู้อ่านตามนี้ครับ หรือใครอยากอ่านเฉยๆไม่อยากให้เงิน ผมก็ยินดีเพราะของฟรีมีในโลกครับ ขอให้อ่านก็พอ

ขอยืนยันอีกครั้งว่านี้ไม่ใช่การบริจาคหรือขอเงินแต่เป็นการใช้สมองของผู้เขียนขายบทความทางเว็บเท่านั้น

แก้ไขเลขที่บัญชีใหม่
ธนาคาร ไทยธนาคาร
สาขา ย่อยจักรวรรดิ
เลขที่บัญชี 068-2-04705-4
ชื่อไทย นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์
ชื่ออังกฤษ MR.NOBNUTPONG SURIYAROJ

ผมจะไม่ฆ่าตัวตายและชีวิตผมไม่ชอบแช่งใคร เพราะมีคนเคยสอนว่าไม่ดี แต่วันนี้ผมขอสาปแช่งว่า ผู้ใดที่กระทำให้ นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์ เป็นผู้ที่ลำบากกายหรือลำบากใจอย่างปัจจุบันนี้ ในทางตรงหรือทางอ้อม หรือ เบื้องหน้าหรือเบื้องหลัง โดยมีเจตนาหรือไม่มีเจตนาแต่รู้ตัวก็ตาม โดยไม่รับผิดชอบหรือวางเฉยและไม่บอกกล่าวให้นายนบณัฐพงศ์ สุริยาโรจน์ได้รับทราบตลอดไป ผมขอให้ผู้นั้นทั้งตระกูลพินาศและขอให้ธนาคารไทยพาณิชย์พินาศด้วยเช่นกัน